പ്രാകൃതം

പണ്ട്.......


   1.        ഇര തേടിപ്പിടിച്ച് വിശപ്പുമാറ്റിയ ചെന്നായ ഇനിയൊന്നു വിശ്രമിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിശ്രമസ്ഥലം ഒരുക്കുവാനായി അത് മൂന്നുനാലുവട്ടം ഒന്നു കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു. അതാ ചുറ്റുപാടുമുണ്ടായിരുന്ന പുല്ലൊക്കെ ഒതുങ്ങി സൗകര്യപ്രദമായ ഒരിടം സജ്ജമായിരിക്കുന്നു. തന്റെ ശരീരം കൊണ്ടു വകഞ്ഞുമാറ്റിയ പുല്ലും ചെടികളും ഇപ്പോൾ ഒരു മെത്തയായിരിക്കുന്നു. അവിടെ തന്റെ ശരീരം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് അത് വിശ്രമിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. .................

    2.     വഴിതെറ്റി മറ്റൊരു ഗോത്രത്തിൽ വന്നു പെട്ട ആദിമ മനുഷ്യനായ "അതിഥിയെ" "ആതിഥേയർ" പിടികൂടി തലകീഴായി കെട്ടിത്തൂക്കി തീകൊടുത്തു. ആ അഗ്നിയുടെ വെളിച്ചവും കരിഞ്ഞ ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധവും ആ ആദിമ ഗോത്രാംഗങ്ങളെയും അവരുടെ ദൈവത്തേയും ഉന്മാദത്തിലാക്കി, ഉത്സവലഹരിയിലാക്കി. അന്യഗോത്രത്തിലൊരുവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടായാൽ ഗോത്ര വിശുദ്ധി നശിക്കും. ദൈവങ്ങൾ കോപിക്കും അതായിരുന്നുവത്രേ ഈ ശിക്ഷാവിധിയ്ക്കു കാരണം. ഏതാനും നാളുകൾക്ക് മുമ്പ് തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ഒരുത്തനെ ഈ കരിഞ്ഞു പോയവന്റെ ഗോത്രവും അവന്റെ ദൈവവും കൂടി ചുട്ടുതിന്നതിന് പ്രതികാരവും കൂടിയായി ഈ നരബലി.

ഇന്ന്..........

 1.          ചെന്നായയുടെ പിന്മുറക്കാരായ പട്ടികൾ (വംശ ശുദ്ധി നിലനിർത്തുന്ന, കലർപ്പില്ലാത്ത നാടൻ ഇനങ്ങൾ) ഇന്നും വിശ്രമിക്കാൻ കിടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് മൂന്നുനാലു വട്ടം ഒന്നു കറങ്ങിത്തിരിയും. പുല്ലും വയ്ക്കോലുമില്ലെങ്കിലും ശീലിച്ചു വന്നത് ചുമ്മാ തുടരുന്നു. ചുമ്മാ, വെറുതേ...... എന്തിനോ വേണ്ടി കറങ്ങുന്നു ...

  2.    ഗോത്രങ്ങളുടെ ആധുനിക വകഭേദങ്ങളായ മതങ്ങളുടെ പേരിൽ ആധുനിക മനുഷ്യനും നരബലികൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അപരന്റെ ശരീരത്തിൽ തന്റെ വിശ്വാസ ദംഷ്ട്രകൾ കുത്തിയിറക്കി ജീവനെടുത്തുകൊണ്ട്, ആവാസ സ്ഥലങ്ങൾ അഗ്നിക്കിരയാക്കിക്കൊണ്ട്, അടിക്കാനും തിരിച്ചടിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു കൊണ്ട് മദ ഊളകൾ മദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഈ "ശുദ്ധിക്രിയ"കളെയൊക്കെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഇവർക്കൊന്നും തങ്ങളുടെ മുൻഗാമികളുടെ അത്രപോലും പാടുപെടേണ്ടി വരുന്നില്ല!
രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലും തമ്മിൽ ഭേദം നായകൾ തന്നെയാണ്. അവരീ ആചാരങ്ങളെയൊന്നും ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല; അവരുടെ കറക്കം കൊണ്ട് ലോകത്തിനൊരു നഷ്ടവും സംഭവിക്കുന്നുമില്ല, സംഭവിച്ചിട്ടുമില്ല!

താൻ പാതി................!

പണ്ടു പണ്ട്.... നവോത്ഥാനം എന്ന വാക്ക്  രൂപപ്പെടുന്നതിനും മുമ്പ്, ഒരു ദിനം……… ഒരു ഇല്ലം.
മഴ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ ഇല്ലത്തെ കുളമൊന്നു തേവി വൃത്തിയാക്കണം.
തമ്പ്രാൻ കാര്യസ്ഥനെ വിളിച്ചു.
“കുളമൊന്നു വൃത്തിയാക്കണമല്ലോ. ആരെയാ കിട്ടുക? നേരത്തെ ഇപ്പണിക്കു വന്നിരുന്നത് ചാത്തനാ. അവൻ ചത്തു പോയല്ലോ.”
“ഞാൻ നോക്കട്ടേ തമ്പ്രാ. ആറ്റിനക്കരെ ഒരു തേവനുണ്ടെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒന്നന്വേഷിക്കട്ടെ.”
“എന്നാ ചെന്നു നോക്കീട്ടു വര്യാ. കുട്ടയും കയറും തൂമ്പയുമൊക്കെ ഇവിടെയുണ്ടെന്നു പറയ്യ്യാ”
കുഴിമടിയനാം കാര്യസ്ഥൻ കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന് മാവിൻ‌തോപ്പിൽ വീണു കിടന്ന വവ്വാൽ കടിക്കാത്ത രണ്ടു മാമ്പഴവും തിന്നു നേരം പോക്കിയ ശേഷം തിരികെ വന്നു.
“തമ്പ്രാനേ, തേവൻ കൂരയിലില്ല. ആറ്റിനക്കരെ ഒരു കുളം വറ്റിച്ചു കൊണ്ടിരിക്ക്വാ. വന്നാലുടനെ ഇങ്ങോട്ടു പറഞ്ഞു വിടാൻ ക്ടാ‍ത്തിയിയോടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“തേവൻ വരുന്നവരെ സമയം കളയണ്ട. കുട്ടയും കയറുമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ. നമുക്കൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കിയാലോ. തേവൻ വരുന്നവരെ നമുക്കങ്ങട്......”
“തേവനോടു പറഞ്ഞു പോയില്ലേ തമ്പ്രാ..... ഓൻ വരട്ടെ.”
“സമയം കളയേണ്ട. ആറ്റിനടുത്തു ചെന്ന് ഒന്നു വിളിച്ചു ചോദിച്ചാ പോരേ. ഞങ്ങളങ്ങടു തേവി തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണെന്നു പറയ്യ്യാ. തേവനോടു നിർദ്ദേശങ്ങൾ വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ തരാനും പറയ്യ്യാ.”
വീണ്ടും രണ്ടു മാമ്പഴം. കാര്യസ്ഥൻ തിരികെ വന്നു.
“തമ്പ്രാൻ തേവിക്കോ, വെള്ളം തേവൻ വറ്റിച്ചോളാമെന്നു പറഞ്ഞു. മുകളിലത്തെ കയറ് വലതു കയ്യിൽ അൽപ്പം നീട്ടി പിടിച്ചും താഴെയുള്ള കയറ് ഇടതു കയ്യിൽ അല്പം കുറുക്കി പിടിച്ചു ഒരാളും, മറ്റൊരാൾ കൈമാറി നേരെ തിരിച്ചും പിടിച്ച് രണ്ടു കരയിലുമായി നിന്ന് താളത്തിലങ്ങു കോരി വെള്ളമൊഴുകിപ്പോകാൻ സൌകര്യമുള്ളിടം നോക്കി ഒഴിച്ചാൽ മതിയെന്ന്. തേവനെയങ്ങു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു തുടങ്ങിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു.. ഇടക്കിടക്ക് ഒരാൾ കുളത്തിലിറങ്ങി തൂമ്പകൊണ്ട് ചെളിയൊന്ന് ഇളക്കിക്കൊടുക്കണം.”
“കുളം വറ്റിക്കുന്നതു നോമും കണ്ടിരിക്കുണു. ഏതായാലും തേവൻ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്, അപ്പറഞ്ഞപോലെ, അങ്ങട് തുടങ്ങാം. കാര്യസ്ഥൻ,  എന്നാ തുടങ്ങുകയല്ലേ?”
“തേവൻ എന്തോ കൂടി പറഞ്ഞല്ലോ. ഓർമ്മവരണില്ല. തമ്പ്രാൻ ഞാനൊന്നു ചോദിച്ചിട്ടു വരട്ടെ. അതിനിടക്ക് ആരെയെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ തമ്പ്രാനങ്ങോടു തുടങ്ങിക്കോളൂ. തേവൻ അനുവാദം തന്നിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് എല്ലാം മംഗളമായി നടക്കും.”
മാവിൻ‌തോപ്പിലെത്തുന്നതു വരെ  കാര്യസ്ഥൻ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയില്ല. മേലനങ്ങി പണിയെടുക്കാനായിരുന്നെങ്കിൽ താനിങ്ങനെ കാര്യസ്ഥനാ‍യി തുടരേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? അല്ല പിന്നെ!
മാവിൻ തോപ്പിനകത്ത് ഒരു ഉറക്കവും കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും തമ്പ്രാൻ കുളം വറ്റിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!
“തമ്പ്രാ, തേവൻ കഞ്ഞി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഉടനെ പുറപ്പെടാന്നു പറഞ്ഞു.” കാര്യസ്ഥന്റെ മൊഴി.
“തേവൻ പറഞ്ഞതു പോലെ ചെയ്തു. കുളം വറ്റി. നാം വല്ലാതങ്ങു ക്ഷീണിച്ചു പോയട്ടോ. സഹാ‍യിക്കാൻ  വന്ന രണ്ടാം വേളിയുടെ നടുവൊന്നു വെലങ്ങിയോ എന്നു സംശയം. ഇത്തിരി കൊട്ടൻ ചുക്കാദി വാങ്ങിക്കണം. ദാ... പോകുന്ന വഴിക്ക് ഈ കൂലിയങ്ങട് തേവനു കൊടുത്തേക്കൂ”
“തമ്പ്രാൻ പാതി, തേവൻ പാതി. കുളം വറ്റി” എന്ന് ആത്മഗതിച്ച്,
തമ്പ്രാൻ നൽകിയ കൂലിയും വാങ്ങി, ഇല്ലാത്ത തേവന്റെ കൂരയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്ന കാര്യസ്ഥനെ  കലശലായ ക്ഷീണത്തോടെ നോക്കി തമ്പ്രാൻ  പറഞ്ഞു. “ അതെ. തേവന്റെ സഹായം കൊണ്ട് കാര്യം നടന്നു. താൻ പാതി...... തേവൻ പാതി.”
പുതിയൊരു “പഴഞ്ചൊല്ലു” മാത്രമല്ല താൻ മെനഞ്ഞെടുത്തതെന്നും വെളിച്ചം കടക്കാതെ, ഒരുപാട് ഇരുട്ടിന്റെ ഓട്ടകൾ അടച്ചു വയ്ക്കാനുള്ള സങ്കേതമാണു താൻ തുറന്നു വച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും  കാര്യസ്ഥൻ അറിഞ്ഞിരുന്നോ ആവോ? എന്തായാലും അയാളുടെ പേര് “പുരോഹിത്” എന്നായിരുന്നു. അങ്ങനെയാകാനേ വഴിയുള്ളൂ.

വഴി

ഒരു കരപ്പന്റെ കഥ (കരപ്പന്റേതു മാത്രം)

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധം. സർക്കാർ പള്ളിക്കൂടത്തിലെ പലക ബഞ്ചിൽ അടുത്തടുത്തായിരിക്കുന്ന  മൂന്നു പ്രൈമറി ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥികൾ. അന്നു സർവ്വസാധാരണമായിരുന്ന “കരപ്പൻ” പലരേയും കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഒന്നാമന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ വളരെയെളുപ്പം ആർക്കും കണ്ടെത്താവുന്ന വിധം സാന്നിദ്ധ്യമറിയിച്ചിരിക്കുന്ന കരപ്പനെ ചൂണ്ടി  രണ്ടാമനും, രണ്ടാമന്റെ കളസം  അൽപ്പം ഉയർന്നാൽ തുടയിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന അടയാളത്തെ നോക്കി ഒന്നാമനും പരസ്പരം പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുമ്പോൾ അവരെ രണ്ടു പേരെയും നോക്കി മൂന്നാമന്റെ ചിരിമുഴങ്ങി. ഒന്നാമനും രണ്ടാമനും ചിരി നിർത്തി സംഘടിച്ച് മൂന്നാമന്റെ ഷർട്ട് പൊക്കി മുതുകിലെ കരപ്പന്റെ വിളയാട്ടം കണ്ടു പിടിച്ച് ആർത്തട്ടഹസിച്ചു. മൂന്നാമൻ പെട്ടെന്ന് ചൂളിപ്പോയെങ്കിലും തന്റെ കരപ്പൻ ആർക്കും കാണത്തിടത്താണല്ലോ എന്ന പ്രതിരോധം ഉയർത്തി. പിന്നെ കരപ്പൻ എവിടെയായിരിക്കുന്നതാണു നല്ലത്, എവിടെ വരുന്നതതാണ് നല്ലതല്ലാത്തത്  എന്നൊക്കെ ഇന്നത്തെ ചാനൽ ചർച്ചകളുടെ മട്ടിലുള്ള വാദ പ്രതിവാദങ്ങളിലേർപ്പെട്ടു.  കരപ്പൻ ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഒന്നാണെന്ന ഒരു ധാരണ അവരുടെ ചർച്ചകളിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞെങ്കിലും അത് ബാധിക്കേണ്ട ശരീര ഭാഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അവർക്ക് ശക്തവും വ്യത്യസ്തങ്ങളുമായ അഭിപ്രായങ്ങളായിരുന്നു. ഈ സമയമത്രയും ഇന്നത്തെ കോമഡി സ്കിറ്റുകൾ കാണുന്ന പ്രേക്ഷകനെപ്പോലെ നിസ്സംഗതയോടെ ഈ ചർച്ച വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന നാലാമനോട് മൂന്നുപേരും ഇതു സംബന്ധിച്ച അഭിപ്രായം തേടിയതിൽ “കരപ്പൻ ഒരു രോഗമാണ്. എനിക്കതില്ല” എന്ന ധിക്കാരപരവും അവഹേളനാത്മകവും ആയ മറുപടിയാണു കിട്ടിയത്. ഇന്നായിരുന്നെങ്കിൽ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ വ്രണപ്പെടുത്തിയതിന് അവർ ഇന്ത്യൻ പീനൽ കോഡിലെ 295 A പ്രകാരം കേസെടുക്കുന്നതിന് വേണ്ട നടപടികളിലേർപ്പെട്ടേനേ. പക്ഷേ, അന്ന് ഇന്നത്തെപ്പോലെ എല്ലിന്റെയിടയിൽ ചിക്കൻ കഷണങ്ങൾ കുത്തിക്കൊള്ളുന്ന സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ നിലവില്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ട് അവർക്കങ്ങനെ ഒരു ഓപ്ഷനില്ലായിരുന്നു.  അതിനാൽ നാലാമനും അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഭാഗത്ത് ഈ “സൗഭാഗ്യം” ഉണ്ടാകുമെന്ന ഉത്തമവിശ്വാസത്തോടെ മൂന്നു പേരും കൂടി അവന്റെ “ഇൻക്വസ്റ്റ്”  നടത്തിയെങ്കിലും  കരപ്പന്റെ ആക്രമണത്തിന്റെ തെളിവുകളൊന്നും ലഭിക്കാത്തതിനാൽ “കരപ്പിനില്ലാത്ത ഇവനെന്തു മനുഷ്യൻ, കരപ്പൻ വന്ന് മാന്തിപ്പൊളിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സുഖം അനുഭവിക്കാത്ത നിന്റെയൊക്കെ ജീവിതം എന്തു ജീവിതം?” എന്ന ചോദ്യത്തിനു ശേഷം, വള്ളിച്ചൂരലെന്ന വജ്രായുധവുമേന്തി ക്ലാസിലേക്കു നടന്നടുക്കുന്ന കണക്കു മാഷിന്റെ പ്രവേശനം മണത്ത് ചർച്ച അവസാനിപ്പിച്ചു.

***********

            ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പൂർവ്വാർദ്ധം. പഴയ  മൂന്നു പേരുടെയും അടുത്ത തലമുറയുടെ യൗവ്വന കാലം. ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വിദ്യ ഈ ലോകത്തെ തന്നെ ഒരു ക്ലാസ് റൂം ബെഞ്ചിന്റെ വലിപ്പത്തിലേക്ക് ചുരുക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ അകലത്താണെങ്കിലും അയഥാർത്ഥതയുടെ അരികിലിരുന്ന്  അവരും ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നു.  നവമാദ്ധ്യമങ്ങൾ അനേകം ചർച്ചാ ബഞ്ചുകൾ അവർക്കായി പണിതു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഇന്നത്തെ ചർച്ചകൾ കരപ്പനെക്കുറിച്ചല്ല. ക്ലിപ്തമായ വേഗത്തിൽ കടന്നു പോയ കാലത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികളിൽ  കരപ്പൻ ബാല ശരീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ പൂർവ്വീകരുടേതിനേക്കാൾ  വീറോടും വാശിയോടും കൂടി അവർ അപരന്റെ വിശ്വാസങ്ങളുടെ  യുക്തിരാഹിത്യങ്ങൾക്കെതിരേ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പോരുകൾ നയിക്കുന്നു. യുക്തിരാഹിത്യങ്ങൾ കുടി കൊള്ളുന്നത് കൈത്തണ്ടയിലാണോ തുടയിലാണോ മുതുകത്താണോ എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെട്ട് കാലം കഴിക്കുന്നു. വിശ്വാസമെന്നാൽ തങ്ങൾ അവകാശപ്പെടുന്നതു പോലെയായിരിക്കണം എന്നു സ്ഥാപിക്കാൻ “ബാലമംഗളത്തിൽ” നിന്നും “പൂമ്പാറ്റയിൽ” നിന്നും ഉദ്ധരണികൾ എടുത്തുയർത്തുന്നു. ഇവയൊക്കെ വാസ്തവമാണെന്നുള്ളതിന് തെളിവായി  ആ ബാല സാഹിത്യങ്ങൾ തന്നെ! പിന്നെ തോമസ് നോളും സീതാരാമൻ നാരായണനും മറ്റും വിദ്വാന്മാരും ചേർന്നു കണ്ടു പിടിച്ച ഫോട്ടോഷോപ്പ് എന്ന കുന്ത്രാണ്ടത്തിലെ നിർമ്മിതികളും.  ഇതൊക്കെ കണ്ടു കേട്ടും മിണ്ടാതെയിരിക്കുന്ന  നാലാമനോട് അഭിപ്രായം ആരായുമ്പോൾ തന്റെ പൂർവ്വികനെപ്പോലെ കരപ്പൻ ഒരു രോഗമാണെന്നും  തനിക്കാ രോഗമില്ലെന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞാൽ അത്, വ്രണപ്പെടാൻ മാത്രം രൂപം കൊണ്ടിട്ടുള്ളതും ഇതുവരെ വ്രണത്തിനു മരുന്നു കണ്ടു പിടിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ  ഒരു പ്രത്യേക ത്വക്കുകൾ കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞ ശരീരങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള  മുറിവുകൾ സമ്മാനിക്കുമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട്, പഴയ കരപ്പൻ ഇപ്പോൾ പലരുടേയും മനസ്സിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നതെന്ന് സമാധാനിച്ച് കോമഡി സ്കിറ്റുകളുടെ സ്ഥിരം പ്രേക്ഷകന്റെ നിസ്സംഗതയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ “കരപ്പിനില്ലാത്ത നീയെന്തു മനുഷ്യൻ, കരപ്പൻ വന്ന് മാന്തിപ്പൊളിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സുഖം അനുഭവിക്കാത്ത നിന്റെയൊക്കെ ജീവിതം എന്തു ജീവിതം” എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മൂന്നുപേരല്ല, നാലുപേരല്ല, അഞ്ചു പേരല്ല, ആറു പേരല്ല……………

****** 

ഫ്ളക്സ് പ്രവാഹത്തിൽ ഇനി വരാനുള്ളത്

സ്ത്രീകളെ എങ്ങനെ വശീകരിക്കാം-II

ഈ ഫോട്ടോ ഷെയർ ചെയ്താൽ………!